Dla większości firm skrzynka pocztowa od dawna przestała być wyłącznie narzędziem komunikacji. Stała się archiwum wiedzy biznesowej. To właśnie tam znajdują się ustalenia z klientami, historia projektów, decyzje zarządu czy dokumentacja prowadzonych spraw. Z biznesowego punktu widzenia trudno się dziwić, że organizacje niechętnie usuwają takie informacje. 

Im większe archiwum, tym większe ryzyko 

Problem polega na tym, że niemal każda taka wiadomość zawiera również dane osobowe. Im większe archiwum, tym większy zakres danych, które mogą zostać ujawnione w razie przejęcia skrzynki, błędu pracownika czy cyberataku. Dlatego retencja danych nie jest wyłącznie obowiązkiem wynikającym z RODO. Jest również jednym z podstawowych mechanizmów ograniczania skutków potencjalnego incydentu bezpieczeństwa. 

To oczywiście nie jest żadna nowość. Zasada ograniczenia okresu przechowywania danych obowiązuje od lat. Nowością jest natomiast to, że Prezes UODO w swoim najnowszym biuletynie praktycznie pokazuje, jak zabezpieczać skrzynki mailowe w sytuacji, gdy organizacja z różnych względów przechowuje wiadomości dłużej, niż byłoby to optymalne. 

Konkretne rozwiązania techniczne i organizacyjne 

Organ nie ogranicza się do przypomnienia obowiązków wynikających z RODO. Wskazuje konkretne rozwiązania techniczne i organizacyjne, które – jego zdaniem – ograniczają ryzyko naruszeń. Wśród nich znajdują się m.in. uwierzytelnianie wieloskładnikowe (MFA), szyfrowanie załączników oraz tzw. „reguła 3 sekund”, czyli krótka weryfikacja odbiorcy i załączników przed wysłaniem wiadomości. 

Dlaczego to ma znaczenie? Ponieważ UODO wprost pokazuje, jakie środki bezpieczeństwa uważa dziś za właściwe. A to oznacza, że właśnie przez pryzmat takich zabezpieczeń może później oceniać organizację podczas kontroli albo po wystąpieniu naruszenia ochrony danych. 

Niewątpliwie jest to cenna wskazówka dla przedsiębiorców. Przepisy RODO nie wskazują katalogu konkretnych zabezpieczeń, ograniczając się do obowiązku wdrożenia „odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych”. W praktyce ocena tego, co jest „odpowiednie”, pozostaje jedną z największych trudności po stronie administratorów. Najnowszy biuletyn częściowo wypełnia tę lukę. Nie tworzy nowych obowiązków, ale pokazuje, jakie rozwiązania – z perspektywy organu nadzorczego – odpowiadają dziś właściwemu poziomowi bezpieczeństwa poczty elektronicznej. 

Znaczenie z perspektywy rozliczalności 

Ma to znaczenie również z perspektywy rozliczalności. W przypadku naruszenia ochrony danych samo wystąpienie incydentu nie przesądza jeszcze o odpowiedzialności administratora. Kluczowe jest również to, czy organizacja była w stanie wykazać, że wcześniej wdrożyła środki adekwatne do zidentyfikowanego ryzyka. Jeżeli Prezes UODO wskazuje dziś konkretne rozwiązania, takie jak MFA, szyfrowanie załączników czy „regułę 3 sekund”, trudno zakładać, że podczas kontroli lub postępowania wyjaśniającego pozostaną one bez znaczenia. 

Praktyczna lista działań do zweryfikowania 

Z perspektywy przedsiębiorców warto więc potraktować ten materiał nie jako kolejne przypomnienie obowiązków wynikających z RODO, ale jako praktyczną listę działań, które już dziś warto zweryfikować we własnej organizacji. Tym bardziej że wszystkie rekomendacje UODO odnoszą się do ryzyk, które od lat należą do najczęstszych przyczyn naruszeń ochrony danych osobowych – przejęć skrzynek pocztowych, błędnie zaadresowanych wiadomości czy nieuprawnionego ujawnienia danych. W praktyce są to rozwiązania, które nie tylko ograniczają prawdopodobieństwo incydentu, ale mogą również stanowić istotny argument potwierdzający dochowanie należytej staranności, jeżeli mimo wdrożonych zabezpieczeń do naruszenia jednak dojdzie. 

 Więcej na ten temat przeczytają Państwo w artykule w Gazecie Prawnej. Jeśli chcą Państwo omówić jak zbudować ślad zgodności który wytrzyma kontrolę UODO lub sprawdzić czy polityka retencji danych w Państwa organizacji obejmuje pocztę elektroniczną, zapraszamy do kontaktu. 

The post UODO bierze pod lupę skrzynki mailowe. Nie dlatego, że przechowujesz za dużo maili. Dlatego, że każda dodatkowa wiadomość zwiększa ryzyko.  first appeared on Kancelaria LBKP.

Od 2 sierpnia 2026 r. obowiązują przepisy AI Act dotyczące obowiązków w zakresie przejrzystości korzystania ze sztucznej inteligencji. W praktyce oznacza to m.in. obowiązek informowania użytkowników, że mają kontakt z systemem AI, oraz oznaczania niektórych treści wygenerowanych lub zmienionych przy pomocy sztucznej inteligencji. 

Przepisy te nakładają obowiązki zarówno na dostawców określonych systemów AI, jak i na podmioty, które z nich korzystają. W praktyce mają one szczególne znaczenie m.in. dla przedsiębiorców wykorzystujących chatboty oraz firm korzystających z generatywnej AI w marketingu, reklamie, mediach, e-commerce czy przy tworzeniu tekstów, grafik, nagrań i materiałów wideo. 

Nie oznacza to, że od 2 sierpnia każda grafika wygenerowana w Midjourney, tekst przygotowany z pomocą ChatGPT czy zdjęcie poprawione przy użyciu AI musi mieć specjalną etykietę. Zakres obowiązków zależy od tego, w jaki sposób wykorzystano AI i jaki jest efekt końcowy.   

Użytkownik powinien wiedzieć, że rozmawia z AI 

Jednym z obowiązków przewidzianych w AI Act jest zapewnienie, aby osoby korzystające z systemów AI przeznaczonych do bezpośredniej interakcji z użytkownikiem wiedziały, że komunikują się ze sztuczną inteligencją. Obowiązek ten spoczywa na dostawcach takich systemów i dotyczy m.in. chatbotów obsługi klienta, voicebotów, wirtualnych asystentów czy agentów AI. 

Informacja powinna pojawić się najpóźniej przy pierwszej interakcji z użytkownikiem. Jeżeli więc klient otwiera chat na stronie sklepu internetowego i rozpoczyna rozmowę z botem, powinien od początku wiedzieć, że po drugiej stronie nie ma człowieka.  

Oznacza to przede wszystkim konieczność sprawdzenia, czy wdrożony system rzeczywiście przekazuje użytkownikowi odpowiednią informację i czy robi to we właściwym momencie. Schowanie wzmianki o AI wyłącznie w regulaminie czy polityce prywatności może nie realizować celu tych przepisów. 

Oznaczanie treści generowanych przez AI 

Sam fakt wykorzystania sztucznej inteligencji nie powoduje jeszcze automatycznie obowiązku oznaczenia materiału. Inaczej należy podejść do tekstu przygotowanego z pomocą ChatGPT, inaczej do realistycznego wizerunku człowieka wygenerowanego na potrzeby kampanii reklamowej, a jeszcze inaczej do zdjęcia, na którym AI jedynie poprawiła ostrość albo usunęła szum. 

W przypadku obrazów, nagrań audio i materiałów wideo szczególne znaczenie ma to, czy powstała treść może zostać zakwalifikowana jako deepfake. Zgodnie z AI Act chodzi o wygenerowane lub zmanipulowane przez AI treści w postaci obrazu, dźwięku lub wideo, które przypominają istniejące osoby, przedmioty, miejsca, podmioty lub zdarzenia i mogą fałszywie wydawać się autentyczne lub prawdziwe. Obowiązek ujawnienia dotyczy właśnie takich treści.  

Deepfake nie musi więc oznaczać wyłącznie filmu z podmienioną twarzą polityka czy celebryty. W praktyce problem może pojawić się również przy znacznie bardziej codziennych zastosowaniach generatywnej AI: realistycznym wizerunku człowieka wygenerowanym przez AI, syntetycznym głosie lektora, wygenerowanej realistycznej scenerii czy zdjęciu produktu umieszczonym przez AI w nowym otoczeniu. 

Nie każda ingerencja AI w materiał będzie natomiast prowadziła do takiego rezultatu. Narzędzia wykorzystujące sztuczną inteligencję są dziś częścią zwykłych programów do edycji zdjęć, grafiki czy dźwięku. Poprawa jakości, redukcja szumów czy inne techniczne działania nie powinny być automatycznie traktowane tak samo jak stworzenie nowej, realistycznej sytuacji, która w rzeczywistości nie miała miejsca.  

Jak powinno wyglądać oznaczenie? 

Informacja o wykorzystaniu AI powinna być jasna i możliwa do zauważenia przez odbiorcę najpóźniej przy pierwszym kontakcie z daną treścią. Nie chodzi więc o ukrywanie informacji w metadanych, regulaminie czy na końcu długiego opisu, którego odbiorca może nigdy nie przeczytać.  

W przypadku grafiki oznaczenie może zostać umieszczone bezpośrednio na obrazie lub przedstawione w równoważny sposób w interfejsie. Przy materiale wideo powinno być widoczne dla osoby oglądającej materiał, a sposób oznaczenia treści audio powinien pozwalać odbiorcy dowiedzieć się, że słyszany materiał został wygenerowany lub zmodyfikowany przez AI.  

Komisja Europejska przygotowała zestaw unijnych ikon ułatwiających oznaczanie treści. Rozróżniają one m.in. materiały w całości wygenerowane przez AI oraz treści, które istniały wcześniej, ale zostały następnie częściowo zmodyfikowane z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Przykładowo, realistyczny obraz wygenerowany od podstaw będzie mieścił się w kategorii treści w pełni wygenerowanej, natomiast prawdziwe zdjęcie pustego mieszkania, które AI następnie „umebluje”, jest przez Komisję podawane jako przykład treści częściowo zmodyfikowanej.  

Ikony do oznaczania treści AI przygotowane przez Komisję Europejską: 

Korzystanie z unijnych ikon jest dobrowolne. Można zastosować również własne, zrozumiałe określenie, np. „obraz wygenerowany przez AI” czy „głos wygenerowany przy użyciu AI”. Wybór własnego oznaczenia nie zwalnia z konieczności zadbania o to, aby informacja była czytelna i spełniała wymagania AI Act.  

Teksty przygotowane z wykorzystaniem AI 

Inaczej wyglądają zasady dotyczące tekstów. AI Act nie wprowadza ogólnego obowiązku oznaczania każdego maila, opisu produktu, posta na LinkedIn czy artykułu tylko dlatego, że przy jego przygotowaniu wykorzystano generatywną AI. 

Obowiązek dotyczy tekstów wygenerowanych lub zmanipulowanych przez AI i publikowanych w celu informowania społeczeństwa o sprawach leżących w interesie publicznym. W praktyce mogą to być np. materiały dotyczące polityki, bezpieczeństwa, zdrowia publicznego, środowiska czy innych spraw istotnych z punktu widzenia debaty publicznej. Zwykłe teksty sprzedażowe czy marketingowe co do zasady nie będą automatycznie trafiały do tej kategorii.  

AI Act przewiduje przy tym ważny wyjątek. Oznaczenie nie jest wymagane, jeżeli wygenerowany przez AI tekst został poddany weryfikacji przez człowieka lub kontroli redakcyjnej, a odpowiedzialność redakcyjną za publikację ponosi osoba fizyczna lub prawna.  

Nie powinno się jednak sprowadzać takiej kontroli wyłącznie do poprawienia literówek i przecinków. Jeżeli AI przygotowuje materiał dotyczący spraw interesu publicznego, ludzka weryfikacja powinna mieć rzeczywisty charakter, czyli obejmować ocenę treści, sprawdzenie informacji i ostateczną decyzję o publikacji. 

Odpowiedzialność za oznaczenie 

AI Act rozróżnia obowiązki dostawców systemów AI i podmiotów, które z tych systemów korzystają. Dostawcy odpowiadają m.in. za określone techniczne mechanizmy umożliwiające wykrywanie treści wygenerowanych lub zmodyfikowanych przez AI, natomiast po stronie podmiotów stosujących pojawiają się m.in. obowiązki ujawniania deepfake’ów i określonych tekstów dotyczących spraw interesu publicznego.  

W praktyce szczególnej uwagi wymaga współpraca z agencjami reklamowymi, studiami produkcyjnymi czy freelancerami. Jeżeli materiały przygotowuje zewnętrzny podmiot, dobrze z góry ustalić, czy i w jakim zakresie może korzystać z AI oraz jak będą identyfikowane treści wymagające oznaczenia. 

Techniczne oznaczanie treści przez dostawców AI 

Jeżeli chodzi natomiast o obowiązki dostawców systemów AI, dotyczą one przede wszystkim technicznego oznaczania treści generowanych przez te systemy. Po stronie dostawców obowiązek ma więc przede wszystkim charakter techniczny i nie musi być widoczny dla odbiorcy. Art. 50 ust. 2 AI Act wymaga, aby systemy generujące syntetyczny tekst, obraz, audio lub wideo oznaczały wyniki w formacie nadającym się do odczytu maszynowego, umożliwiającym wykrycie, że zostały wygenerowane lub zmanipulowane przez AI. Przepisy nie narzucają jednej technologii: mogą to być np. cyfrowe znaki wodne, metadane pochodzenia, rozwiązania kryptograficzne lub fingerprinting. 

W przypadku systemów wprowadzonych na rynek przed 2 sierpnia 2026 r. AI Act przewiduje jednak okres przejściowy, ich dostawcy mają czas na dostosowanie się do tego obowiązku do 2 grudnia 2026 r. Dla systemów wprowadzanych na rynek od 2 sierpnia 2026 r. obowiązek ten znajduje natomiast zastosowanie już od momentu ich wprowadzenia. 

Dostawcy systemów AI zaczynają już wdrażać takie rozwiązania w praktyce. Przykładem jest Anthropic, który zapowiedział stosowanie w Claude dwóch rodzajów oznaczeń: niewidocznych dla użytkownika znaków wodnych osadzanych w generowanym tekście oraz cyfrowo podpisanych metadanych pochodzenia dla obsługiwanych plików graficznych. W przypadku tekstu nie chodzi przy tym o dodawanie niewidocznych znaków czy ukrytych informacji do gotowej odpowiedzi. Mechanizm działa już na etapie jej generowania. Sposób, w jaki model wybiera kolejne słowa, tworzy określony wzorzec, którego użytkownik nie jest w stanie zauważyć podczas zwykłego czytania, ale który można później wykryć za pomocą odpowiedniego narzędzia, nad którym Anthropic zapowiedział, że już pracuje. Narzędzie ma pozwalać na sprawdzenie, czy w analizowanym tekście występuje charakterystyczny dla Claude’a wzorzec, a tym samym na ocenę czy treść została przetworzona przez model. Sam wynik takiej analizy nie będzie jednak stanowił jednoznacznego dowodu pochodzenia tekstu.  

Treści opublikowane przed 2 sierpnia 2026 r. 

Firmy nie muszą wracać do wszystkich materiałów wygenerowanych i udostępnionych przed 2 sierpnia 2026 r. wyłącznie po to, aby oznaczyć je zgodnie z nowymi zasadami. Komisja potwierdziła, że obowiązek nie działa w tym zakresie wstecz, choć zachęca do dobrowolnego oznaczania wcześniejszych treści, jeśli jest to możliwe.  

Warto jednak ostrożnie podchodzić do materiałów przygotowanych wcześniej, ale nadal wykorzystywanych po wejściu nowych regulacji w życie, zwłaszcza w aktywnie prowadzonych kampaniach. W takich przypadkach sposób stosowania przepisów może wymagać oceny konkretnego scenariusza. 

Sankcje 

Za naruszenie obowiązków dotyczących przejrzystości mogą grozić administracyjne kary pieniężne sięgające 15 mln euro albo 3% całkowitego światowego rocznego obrotu przedsiębiorstwa z poprzedniego roku finansowego.  

Kara z AI Act nie jest jednak jedynym ryzykiem związanym z nieprawidłowym wykorzystaniem treści generowanych przez AI. Nieoznaczony materiał może również powodować problemy wizerunkowe czy prowadzić do zarzutów związanych z wprowadzającą w błąd komunikacją. 

Do tego mogą dochodzić zupełnie inne obszary prawa. Wykorzystanie wizerunku konkretnej osoby może wymagać analizy z perspektywy dóbr osobistych, przetwarzanie danych osobowych z perspektywy RODO, a wykorzystanie cudzych materiałów przy tworzeniu treści może rodzić pytania dotyczące praw autorskich. Samo dodanie oznaczenia „AI Generated” nie oznacza więc automatycznie, że sposób wykorzystania materiału jest zgodny z prawem. 

Przejrzystość korzystania z AI 

AI Act nie zakazuje korzystania z generatywnej sztucznej inteligencji w marketingu, obsłudze klienta czy tworzeniu contentu. Nowe przepisy mają przede wszystkim zapewnić, aby w określonych sytuacjach odbiorca wiedział, że ma kontakt ze sztuczną inteligencją albo że prezentowany mu materiał został przy jej pomocy wygenerowany lub zmodyfikowany.  

Dla przedsiębiorstw oznacza to przede wszystkim potrzebę uporządkowania sposobu korzystania z AI: ustalenia, gdzie powstają treści syntetyczne, kto odpowiada za ich ocenę oraz jak w praktyce wykonywane będą obowiązki informacyjne.  

Autor artykułu:

Wojciech Kulig

Junior associate

Wspiera klientów w sprawach związanych z prawem nowych technologii, w szczególności w obszarze ochrony danych osobowych, własności intelektualnej oraz zagadnień dotyczących sztucznej inteligencji.

The post AI Act od 2 sierpnia 2026 r. Jak oznaczać treści tworzone z AI?  first appeared on Kancelaria LBKP.

Wdrażanie narzędzi opartych na generatywnej sztucznej inteligencji (takich jak ChatGPT, Copilot czy Claude) do codziennych procesów firmowych to ogromny skok wydajności, ale również bezprecedensowe wyzwanie dla działów HR i prawnych. Co w sytuacji, gdy pracownik, ufając algorytmowi, przekaże klientowi lub zarządowi zmyślone dane – czyli tzw. „halucynacje” AI – narażając organizację na szkody wizerunkowe i finansowe?

Czy błąd maszyny może stanowić podstawę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (tzw. dyscyplinarki)? Poniżej analizujemy ten problem na gruncie przepisów polskiego Kodeksu pracy.

Najważniejsze wnioski:

• Brak weryfikacji to może być naruszenie obowiązków – pracownik nie odpowiada za to, że AI wygenerowało błędne informacje, ale za to, że nie zweryfikował rezultatu jej pracy. Ślepe kopiowanie wyników z chatbota narusza obowiązek sumiennego i starannego wykonywania pracy (art. 100 Kodeksu pracy).
• Zwolnienie dyscyplinarne (art. 52 k.p.) – jest możliwe w zestawieniu z pozostałymi przesłankami, jeśli bezrefleksyjne użycie AI przez pracownika zostanie zakwalifikowane jako rażące niedbalstwo.
• Kluczowa rola wdrożenia (AI Policy) – pracodawca, który nie uregulował zasad korzystania z AI w regulaminie pracy, ma znacznie gorszą sytuację w przypadku ewentualnego sporu z pracownikiem. Zwłaszcza że obowiązek zapewnienia kompetencji w zakresie AI (tzw. AI Literacy) wynikający z art. 4 AI Act stosuje się od 2 lutego 2025 roku i dotyczy pracodawców, których organizacje korzystają z systemów AI w działalności zawodowej.

1. Sztuczna inteligencja a podstawowe obowiązki pracownicze

Aby zrozumieć mechanizm odpowiedzialności za użycie AI, należy odwołać się do fundamentów stosunku pracy. Zgodnie z art. 100 § 1 Kodeksu pracy, pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie. Dodatkowo, ma obowiązek dbać o dobro zakładu pracy, chronić jego mienie oraz zachować w tajemnicy informacje, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 100 § 2 pkt 4 k.p.).

Sztuczna inteligencja w ujęciu prawnym jest traktowana wyłącznie jako narzędzie pracy – podobnie jak program komputerowy.

Zjawisko tzw. halucynacji AI polega na tym, że wielkie modele językowe (LLM) potrafią z absolutną pewnością siebie generować informacje fałszywe, nieistniejące, błędne wyliczenia czy zmyślone fakty. Jeśli pracownik zleca AI przygotowanie raportu, a następnie bez weryfikacji przesyła go dalej (ulegając zjawisku automation bias – nadmiernemu zaufaniu do maszyn), potencjalnie dopuszcza się rażącego niedbalstwa.

2. Kiedy błąd AI uzasadnia zwolnienie dyscyplinarne (Art. 52 k.p.)?

Zwolnienie dyscyplinarne (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) to w zasadzie najsurowsza sankcja w prawie pracy. Można ją zastosować w przypadku ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych.

Orzecznictwo Sądu Najwyższego jasno wskazuje, że aby naruszenie uznać za „ciężkie” i mogło pojawić się zwolnienie dyscyplinarne, powinny wystąpić łącznie trzy przesłanki:

1. Bezprawność zachowania.
2. Naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy (np. wysłanie klientowi błędnej wyceny wygenerowanej przez AI, ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa).
3. Zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo.

Postanowienie Sądu Najwyższego z 7-10-2020 r. – II PK 134/19

„(…) Bezprawność zachowania pracownika jest przy tym rozumiana jako zachowanie sprzeczne z obowiązującymi tego pracownika regułami wynikającymi z przepisów prawa pracy, które może polegać zarówno na działaniu, jak i na zaniechaniu. Sama bezprawność zachowania pracownika nie uzasadnia jeszcze rozwiązania z nim umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (…) Bezprawności musi bowiem towarzyszyć spełnienie dwóch pozostałych, wymienionych wyżej elementów”.

3. Rola pracodawcy – czy zawsze odpowiedzialność jest po stronie pracownika?

Po przeciwległej, ale równoważnej stronie dla obowiązków pracownika, są obowiązki pracodawcy. Firmy, które dają pracownikom narzędzia i oczekują od nich korzystania z nich przy codziennej pracy, muszą zapewniać właściwe warunki dla takiego procesu.

W przypadku systemów opartych o sztuczną inteligencję, już teraz istnieją przepisy wprost nakazujące organizacjom podejmowanie działań, aby – w miarę najlepszych możliwości organizacji – zapewnić w nich wystarczający poziom wiedzy, umiejętności i rozumienia AI. Poziom ten ma być dostosowany do:

• wiedzy i doświadczenia konkretnych osób;
• ich roli i sposobu korzystania z AI;
• rodzaju stosowanych systemów;
• ryzyka i kontekstu zastosowania;
• osób, których mogą dotyczyć wyniki działania AI.

Powyższe wynika z brzmienia art. 4 AI Act, czyli rozporządzenia UE (Akt o sztucznej inteligencji). Przepis ten stosuje się w całej Unii Europejskiej od 2 lutego 2025 roku.

Powyższe oznacza, że aby skutecznie wyciągać konsekwencje (w tym dyscyplinarne) wobec pracownika, pracodawca musi najpierw wyznaczyć jasne zasady gry oraz zapewnić, że pracownicy potrafią korzystać z udostępnionych im do pracy narzędzi, w tym znają ryzyka z nimi związane (tu też np. ryzyko halucynacji). Dlatego brak wewnętrznych regulacji oraz odpowiednich szkoleń dotyczących korzystania z AI to w razie sporu najczęstsza linia obrony zwalnianych pracowników.

Jeśli firma nie wdrożyła Polityki wdrażania/wykorzystania sztucznej inteligencji (AI Policy), pracownik może podnosić, że:

• Pracodawca co najmniej milcząco akceptował używanie darmowych chatbotów w celu optymalizacji czasu pracy.
• Nie zapewniono mu szkoleń z zakresu weryfikacji tzw. halucynacji (tzw. prompt engineering i fact-checking).
• Nałożono na niego nierealne terminy (deadlines), które wymusiły posiłkowanie się AI bez czasu na kontrolę wyników.

4. Odpowiedzialność materialna za halucynacje (Art. 114 K.p.)

Poza zwolnieniem, jeżeli zachodzą ku temu przesłanki, pracodawca może pociągnąć pracownika do odpowiedzialności finansowej za szkodę wyrządzoną przez „ślepe” zaufanie do sztucznej inteligencji.

Zgodnie z art. 114 Kodeksu pracy, pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, ponosi odpowiedzialność materialną.

W przypadku nieumyślnego wyrządzenia szkody (czyli wspomnianego braku weryfikacji halucynacji AI) odszkodowanie ustala się w wysokości wyrządzonej szkody, jednak nie może ono przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody (art. 119 k.p.).
Gdyby jednak pracownik celowo użył AI do działań w złej wierze np. z pełną świadomością wysłał niewłaściwe dane (halucynacje), mógłby odpowiadać za szkodę w pełnej wysokości (art. 122 k.p.).

Podsumowanie i rekomendacje dla firm

Rozwiązanie umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym z powodu błędów wygenerowanych przez sztuczną inteligencję może być prawnie dopuszczalne, jednak ciężar dowodu zawsze spoczywa na pracodawcy. Podstawą nie jest sam fakt pomyłki maszyny, lecz brak weryfikacji i rażące niedbalstwo pracownika.

Zanim pracodawca podejmie taką decyzję, powinien mieć pewność, że wina faktycznie leży po stronie pracownika, a nie organizacji, która oczekiwała wzrostu efektywności i korzystania z nowych narzędzi, bez odpowiedniego wsparcia swojego zespołu. Jest to tym bardziej ważne, że halucynacje i wady usług dla klientów to nie są jedyne zagrożenia – złe stosowanie AI może prowadzić do m.in. naruszeń regulacyjnych (np. RODO), ujawnienia informacji poufnych (wewnętrznie lub zewnętrznie), czy naruszenia praw autorskich.

Kluczowe kroki zabezpieczające dla przedsiębiorców:

• Wdrożenie wewnętrznej Polityki AI, określającej z jakich narzędzi wolno korzystać i do jakich procesów oraz w jakim zakresie.
• Jasne uregulowanie obowiązku weryfikacji wyników (human-in-the-loop) na poziomie regulaminu.
• Edukacja personelu z zakresu specyfiki LLM / innych systemów AI (w tym uświadamianie zjawiska halucynacji i automation bias).

The post Zwolnienie dyscyplinarne za błędy AI. Kto ponosi odpowiedzialność za halucynacje sztucznej inteligencji?  first appeared on Kancelaria LBKP.

Ogromne podziękowania kierujemy również do całego Zespołu LBKP – to efekt pracy, zaangażowania i różnorodnych kompetencji wszystkich osób, które każdego dnia współtworzą naszą kancelarię.

Dodatkowo po raz kolejny znaleźliśmy się w TOP 10 największych kancelarii prawnych na Dolnym Śląsku.

The post 🏆 LBKP w gronie najbardziej innowacyjnych kancelarii 2025 roku first appeared on Kancelaria LBKP.

Prawo autorskie takich skrótów nie lubi. I właśnie dlatego warto przy tej premierze zatrzymać się dłużej niż na chwilę. 

Domena publiczna nie działa tak jak myśli większość ludzi 

Żeby zrozumieć dlaczego to pytanie jest trudniejsze niż wygląda, trzeba zacząć od podstaw. W Polsce i w całej Unii Europejskiej autorskie prawa majątkowe wygasają co do zasady po 70 latach od śmierci twórcy. Globalny standard wyznacza Konwencja berneńska, która przewiduje życie autora plus 50 lat, przy czym system pozostaje terytorialny i długość ochrony ocenia się według prawa państwa, w którym dochodzi się ochrony. To oznacza że ten sam utwór może być jednocześnie chroniony w jednym kraju i wolny w innym, co w praktyce komplikuje sytuację każdego twórcy który myśli o rynku globalnym. 

To pierwszy poziom analizy. Drugi to historia amerykańskiego copyrightu, która jest znacznie bardziej skomplikowana niż popularny mit o Myszce Miki w domenie publicznej sugeruje. Od 1 stycznia 2024 roku do domeny publicznej w Stanach Zjednoczonych wszedł film Steamboat Willie z 1928 roku i wraz z nim konkretne, wczesne przedstawienia postaci Mickey Mouse zawarte w tym właśnie utworze. I tu zaczyna się nieporozumienie które powraca przy każdej podobnej premierze, bo wielu twórców i komentatorów wyciąga z tego faktu wniosek daleko szerszy niż prawo na to pozwala. 

Do domeny publicznej trafia konkretny utwór albo jego określona warstwa. Nie trafia postać jako taka, nie trafia brand, nie trafia wszystko co Disney zbudował przez kolejne dekady rozwijając tę postać. Wczesne przedstawienia z 1928 roku nie są już chronione prawem autorskim w USA, ale późniejsze wersje postaci, jej rozwinięty design, animacje i konkretne przedstawienia z kolejnych lat pozostają objęte pełną ochroną. Do tego dochodzi warstwa która w praktyce okazuje się często ważniejsza od prawa autorskiego. Nawet tam gdzie wygasa copyright, nie znika ochrona wynikająca z prawa znaków towarowych. A to właśnie znaki towarowe chronią dziś najbardziej rozpoznawalne elementy brandu Disneya. To trzy oddzielne poziomy ochrony które działają niezależnie od siebie i które każdy twórca czerpiący inspirację z klasycznej animacji powinien rozróżniać zanim zacznie projektować swojego bohatera. 

Fumi Games nie weszło w cudze IP. Stworzyło własne 

Tu zaczyna się najciekawsza część tej historii z perspektywy prawnej i jednocześnie ta, która tłumaczy dlaczego premiera MOUSE: P.I. For Hire jest interesującym przypadkiem nie tylko dla graczy ale też dla prawników zajmujących się własnością intelektualną. Z publicznie dostępnych materiałów dotyczących gry wynika że to autorskie IP (własność intelektualna), którego bohaterem jest prywatny detektyw osadzony w stylistyce inspirowanej animacją lat 30. To subtelna ale znacząca różnica w stosunku do scenariusza który budzi ryzyko prawne. 

Nie mamy tu eksploatacji konkretnej postaci Disneya ani żadnej innej chronionej postaci z tamtej epoki. Mamy świadome wykorzystanie języka wizualnego epoki, czyli estetyki którą prawo autorskie traktuje zupełnie inaczej niż konkretny utwór czy konkretną postać. Styl jako taki nie podlega ochronie w takim zakresie jak konkretny utwór i inspiracja estetyką klasycznej animacji nie daje żadnemu podmiotowi monopolu na cały gatunek wizualny. Gdyby było inaczej, połowa współczesnego gamedevu miałaby problem. Twórcy gier noir, gier w stylu retro, gier czerpiących z estetyki złotej ery Hollywood działają w przestrzeni którą prawo celowo pozostawia otwartą, bo styl jest językiem kultury a nie własnością jednego podmiotu. 

Do tego dochodzi kwestia znaków towarowych, która w przypadku Disneya jest szczególnie istotna. Ryzyko znakowe pojawia się przede wszystkim wtedy gdy odbiorca może pomyśleć że produkt ma oficjalny związek z właścicielem znaku. W przypadku MOUSE: P.I. For Hire nie ma elementów które sugerowałyby oficjalny związek z The Walt Disney Company, co istotnie ogranicza to ryzyko. Disney nie ma monopolu na myszy w kapeluszach ani na animację lat 30. Ma prawa na konkretne postacie, konkretne przedstawienia i konkretne oznaczenia które przez dekady zbudowały jego brand i które konsumenci rozpoznają jako pochodzące od niego. To różnica której prawo pilnuje i którą sądy wielokrotnie musiały wytyczać w sporach między twórcami inspirowanymi a twórcami naruszającymi. 

Model który coraz częściej widzimy w branży i dlaczego warto go rozumieć 

Premiera MOUSE: P.I. For Hire wpisuje się w szerszy trend który obserwujemy w gamedevie od kilku lat. Twórcy coraz częściej nie korzystają z wygasłych praw wprost, tylko projektują własne IP tak, żeby świadomie poruszać się poza obszarem cudzej ochrony, nawet jeśli inspiracja jest dla odbiorcy oczywista. To podejście które wymaga nie tylko talentu do projektowania postaci, ale też elementarnej znajomości tego jak działa prawo własności intelektualnej w kontekście, w którym tworzy się grę. 

Granica między inspiracją a naruszeniem rzadko jest tak wyraźna jak się wydaje. Disney należy do podmiotów które tę granicę monitorują wyjątkowo uważnie i które dysponują zasobami prawnymi pozwalającymi bronić jej skutecznie. Sukces Fumi Games pokazuje że można tę granicę przejść w sposób przemyślany i że warto wiedzieć dokładnie gdzie się stoi zanim pierwszy gracz pobierze grę. 

W kontekście rosnącej liczby gier czerpiących z klasycznej estetyki i wygasających praw do kolejnych dzieł z pierwszej połowy XX wieku temat ten będzie wracał regularnie. I za każdym razem odpowiedź będzie wymagała analizy na wszystkich trzech poziomach, bo skróty w prawie autorskim zwykle wychodzą drożej niż się wydaje na początku. 

Jeśli chcą Państwo omówić kwestie związane z ochroną IP w gamedev, zapraszamy do kontaktu. 

The post MOUSE: P.I. For Hire i granice prawa autorskiego. Czego premiera uczy o ochronie IP w gamedevie  first appeared on Kancelaria LBKP.

W 2018 roku Belgijska Komisja ds. Gier uznała loot boxy za hazard i zakazała ich sprzedaży za prawdziwe pieniądze. Nie dlatego, że były nielegalne w rozumieniu prawa hazardowego (prawnicy długo się o to spierali), ale dlatego, że mechanizm, który każe płacić za losową szansę na wygraną, skierowany do dzieci, to w praktyce automat do gier. Największe studia, m.in. Blizzard i EA, musiały wycofać płatne skrzynki z belgijskiego rynku. Egzekwowanie zakazu okazało się jednak trudne i loot boxy w Belgii funkcjonują do dziś, ale precedens był jasny – regulator powiedział, że model biznesowy branży gier może być hazardem i miał rację. Mimo surowych przepisów, badania z lat 2021-2022 sugerowały, że ban nie był w pełni egzekwowany na wszystkich grach mobilnych, jednak główne studia (EA, Blizzard, Nintendo) dostosowały się do wymogów, aby uniknąć wysokich kar finansowych lub nawet odpowiedzialności karnej. 

Za kilka miesięcy podobna dyskusja o granicach prawa odbędzie się w całej Unii Europejskiej, ale tym razem nie chodzi o hazard tylko o AI Act. System dobierający przeciwnika pod profil gracza, sklep pokazujący ofertę w idealnym momencie, mechanizm kalibrujący trudność, żeby gracz nie zrezygnował – wszystko to co wymienione – jeśli analizuje dane użytkownika i na tej podstawie podejmuje decyzje – jest AI w rozumieniu AI Act oraz wpada w reżim tego aktu. 

Kiedy algorytm w grze przestaje być mechaniką a staje się systemem AI w rozumieniu prawa 

AI Act definiuje system AI przez to co robi, nie przez to jak się nazywa. Jeśli system analizuje dane o użytkowniku i na tej podstawie generuje predykcje, rekomendacje lub decyzje, które wpływają na jego zachowanie, mamy system AI w rozumieniu prawa – niezależnie od tego czy studio nazwało to algorytmem czy silnikiem rekomendacji, czy w jakikolwiek inny sposób. Granica nie przebiega tam, gdzie branża zwykła ją rysować i to właśnie jest źródłem problemu, którego większość studiów jeszcze nie dostrzega. 

Algorytmy doboru graczy przez lata ewoluowały od prostego porównywania statystyk, do modeli które analizują dane behawioralne, poziom frustracji gracza, historię jego wydatków i podatność na utratę poczucia kontroli. Dopóki służyły jakości rozgrywki nikt nie miał z takimi mechanizmami problemu. Pojawia się on, kiedy te same dane zaczyna się wykorzystywać, żeby wpłynąć na decyzje zakupowe, bo wtedy wchodzimy w obszar, który jest przez AI Act wprost zakazany. Systemy zaprojektowane po to, żeby zmienić zachowanie użytkownika bez jego wiedzy w sposób, który może mu wyrządzić szkodę są od lutego 2025 roku zakazane, a granica między personalizacją a manipulacją rzadko jest oczywista i właśnie o jej ustalenie będą się toczyć pierwsze poważne spory między regulatorem a branżą. 

Dynamiczne ustalanie cen działa w grach od lat i rzadko jest traktowane jako problem prawny, tymczasem gracz powinien wiedzieć, że oferta którą widzi nie jest taka sama jak ta którą widzi ktoś inny i że algorytm podjął tę decyzję na podstawie jego danych. W chwili wyboru przez gracza, nikt mu tego nie wskazuje / nikt nie informuje go o tym. 

Jak pokazują badania opublikowane przez BeGambleAware, zaledwie 5% graczy generuje połowę rynkowych przychodów z loot boxów, co sugeruje, że systemy te działają na behawioralne uprzedzenia konkretnej grupy użytkowników, a nie na świadome decyzje zakupowe ogółu graczy. Jeśli algorytm dostosowuje prawdopodobieństwo wylosowania przedmiotów pod profil gracza i jego historię wydatków, studio musi być w stanie udowodnić, że system nie stosuje technik manipulacyjnych. 

Gry dla dzieci – osobna kategoria ryzyka której nie wolno ignorować 

To najtrudniejszy obszar i ten, w którym konsekwencje mogą być najpoważniejsze. Gry kierowane do dzieci lub takie, w które dzieci masowo grają, używające algorytmów optymalizujących zaangażowanie i retencję mogą wymagać oceny ryzyka dla praw podstawowych zanim trafią na rynek unijny, ponieważ AI Act traktuje systemy mogące wpływać na osoby małoletnie szczególnie surowo. Algorytm, który analizuje zachowania dziecka po to, żeby wydłużyć sesję gry i zwiększyć prawdopodobieństwo dokonania zakupu, to system, który może wpływać na prawa podstawowe osoby małoletniej. Sytuację komplikuje to, że RODO i DSA nakładają równolegle własne obowiązki wobec użytkowników poniżej osiemnastego roku życia, przez co studio tworzące grę dla dzieci z zaawansowanym systemem retencji może znaleźć się pod radarem trzech różnych reżimów regulacyjnych jednocześnie i żaden z nich nie będzie chciał słuchać, że to był tylko niewinny element gry. 

Co twórcy gier muszą dokumentować i zgłaszać? 

Dla systemów AI niskiego ryzyka wymogi są skromne, ale istnieją, ponieważ gracz który wchodzi w interakcję z systemem generatywnej AI musi o tym wiedzieć, a sklep napędzany przez algorytm rekomendacji powinien działać w sposób dla użytkownika zrozumiały. Natomiast dla systemów zakwalifikowanych jako wysokiego ryzyka zakres obowiązków jest znacznie szerszy, gdyż obejmuje on wdrożenie systemu zarządzania ryzykiem przez cały cykl życia produktu, prowadzenie dokumentacji technicznej, zapewnianie automatycznego logowania zdarzeń i nadzór ludzki nad ważnymi decyzjami systemu oraz zarejestrowanie go w unijnej bazie danych przed wdrożeniem. To wszystko wymaga planowania na poziomie całego procesu tworzenia gry. 

Jest jeszcze jedna kwestia, którą branża regularnie pomija. Studio, które korzysta z gotowych narzędzi AI od zewnętrznego dostawcy i wdraża je pod własną marką lub dostosowuje do własnych celów może zostać uznane za dostawcę systemu AI a nie tylko jego użytkownika, przez co ponosi pełny zakres obowiązków dostawcy włącznie z oceną zgodności i rejestracją. Studio, które bierze gotowe narzędzie AI i konfiguruje je pod własny sklep nie może zakładać, że odpowiedzialność za zgodność z przepisami leży po stronie dostawcy, ponieważ w świetle AI Act tak nie jest. 

Jak przygotować studio gamedev do wymogów AI Act zanim przepisy zaczną obowiązywać? 

Punkt wyjścia to ustalenie co w grze w ogóle analizuje dane gracza i coś z nimi robi, bo to właśnie od tej listy zaczyna się klasyfikacja ryzyka. Dla każdego takiego elementu warto sprawdzić czy może wpływać na decyzje finansowe gracza, czy jest skierowany do dzieci, czy analizuje dane behawioralne lub emocjonalne i czy może działać w sposób, którego gracz nie jest świadomy. Im więcej odpowiedzi twierdzących, tym wyżej w hierarchii ryzyka i tym szerszy zakres obowiązków. 

Do tego dochodzi przegląd umów z zewnętrznymi dostawcami narzędzi AI, gdyż te podpisane przed 2025 rokiem prawie na pewno nie regulują podziału odpowiedzialności na wypadek pytania ze strony regulatora. To błąd, który łatwo naprawić teraz a trudno tłumaczyć później. Branża gamedev przez lata miała dużo miejsca na innowację zanim regulacja nadążała za technologią. W przypadku AI Act to okno jest zamknięte, przepisy obowiązują a kary sięgają 7% globalnego rocznego obrotu. Studio, które przeprowadzi analizę teraz ma czas na spokojne dostosowanie. To które zaczeka odkryje zakres problemu wtedy, gdy będzie już musiało działać szybko.  

Jeśli chcą Państwo to omówić, zapraszamy do kontaktu. 

The post Twoja gra może być systemem wysokiego ryzyka. AI Act i to czego twórcy gier jeszcze nie wiedzą  first appeared on Kancelaria LBKP.

Czym jest oraz jakie możliwości daje sztuczna inteligencja (AI) w ramach Open AI Oasis, a także jak regulacje prawne dotyczące AI zmieniają zasady gry pod kątem prawnym?

The post Open AI OASIS first appeared on Kancelaria LBKP.

Gigafabryka AI w Polsce – przełomowa inwestycja w infrastrukturę sztucznej inteligencji 

Wniosek o budowę gigafabryki AI w Polsce wpisuje się w szerszą strategię Unii Europejskiej, która dostrzega konieczność budowania własnych, niezależnych zasobów obliczeniowych i kompetencji w zakresie sztucznej inteligencji. W ostatnich latach obserwujemy dynamiczny wzrost znaczenia AI w niemal wszystkich sektorach gospodarki – od przemysłu, przez zdrowie, edukację, energetykę, aż po administrację publiczną. Polska, jako kraj o dużym potencjale rozwojowym, ale również zmagający się z wyzwaniami w zakresie cyfryzacji, postanowiła wykorzystać ten moment, by stać się liderem regionu w dziedzinie AI. Gigafabryka AI ma być odpowiedzią na rosnące zapotrzebowanie na moc obliczeniową, dostęp do nowoczesnych modeli językowych oraz narzędzi analitycznych, które są niezbędne do prowadzenia innowacyjnych badań i wdrażania zaawansowanych rozwiązań cyfrowych. 

Projekt Baltic AI GigaFactory zakłada, że aż 65% środków na inwestycję pochodzić będzie z kapitału prywatnego, co podkreśla zaangażowanie sektora biznesowego w rozwój sztucznej inteligencji w Polsce. Pozostała część finansowania ma pochodzić z funduszy europejskich oraz krajowych programów wsparcia innowacji. Gigafabryka AI zostanie zlokalizowana w Polsce, w maksymalnie dwóch miejscach, które zapewnią optymalne warunki do prowadzenia zaawansowanych obliczeń, w tym dostęp do zielonej energii, niskie opóźnienia sieciowe oraz odpowiednią infrastrukturę teleinformatyczną. W perspektywie kilku lat planuje się rozbudowę mocy obliczeniowej do poziomu 30 000 procesorów graficznych (GPU), co pozwoli na trenowanie modeli AI o parametrach liczonych w bilionach. 

Rozwój modeli językowych i ekosystemu AI – Polska i region Europy Środkowo-Wschodniej 

Jednym z kluczowych celów gigafabryki AI jest wsparcie rozwoju własnych, regionalnych modeli językowych i narzędzi AI, które będą dostosowane do specyfiki językowej, kulturowej i gospodarczej Europy Środkowo-Wschodniej. Wśród flagowych projektów, które mają być rozwijane w ramach Baltic AI GigaFactory, znajdują się polskie modele językowe PLLuM i Bielik.AI oraz łotewski model Tilde. Dzięki temu Polska i kraje bałtyckie zyskają dostęp do narzędzi, które pozwolą na skuteczne konkurowanie z globalnymi gigantami technologicznymi, a jednocześnie zapewnią bezpieczeństwo i suwerenność cyfrową regionu. 

Warto podkreślić, że budowa gigafabryki AI w Polsce to nie tylko kwestia technologii, ale również impuls do rozwoju całego ekosystemu innowacji. Projekt zakłada ścisłą współpracę pomiędzy biznesem, nauką i administracją publiczną, co ma przełożyć się na wzrost liczby wdrożeń AI w sektorach strategicznych, takich jak zdrowie, energetyka, rolnictwo, przemysł czy administracja. Dzięki inwestycji w infrastrukturę AI Polska zyska szansę na przyciągnięcie nowych inwestycji zagranicznych, rozwój kompetencji cyfrowych oraz zwiększenie produktywności gospodarki. W dłuższej perspektywie gigafabryka AI ma stać się katalizatorem transformacji cyfrowej całego regionu, umożliwiając realizację ambitnych projektów badawczych i komercyjnych na skalę międzynarodową. 

Prawo i dyrektywy dotyczące AI – AI Act i nowe regulacje dla gigafabryki 

Nie bez znaczenia są również kwestie prawne, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju i wdrażaniu sztucznej inteligencji. W lipcu 2024 roku Unia Europejska przyjęła przełomowe rozporządzenie o sztucznej inteligencji – AI Act (rozporządzenie (UE) 2024/1689), które ustanawia pierwsze na świecie kompleksowe ramy prawne dla AI. Celem AI Act jest zapewnienie bezpieczeństwa, ochrony praw podstawowych oraz promowanie rozwoju godnej zaufania sztucznej inteligencji na terenie całej Unii. Rozporządzenie wprowadza czterostopniową klasyfikację ryzyka systemów AI, obejmującą systemy niedopuszczalnego ryzyka (które są zakazane), systemy wysokiego ryzyka (np. AI w wymiarze sprawiedliwości, medycynie, infrastrukturze krytycznej), systemy o ograniczonym ryzyku oraz systemy o minimalnym ryzyku. 

AI Act nakłada na dostawców, importerów, dystrybutorów i użytkowników systemów AI szereg nowych obowiązków, w tym konieczność prowadzenia audytów, dokumentacji technicznej, monitorowania zgodności oraz zapewnienia odpowiednich kompetencji pracowników (AI literacy). Szczególnie istotne są przepisy dotyczące systemów wysokiego ryzyka, które muszą spełniać rygorystyczne wymagania w zakresie bezpieczeństwa, przejrzystości i odpowiedzialności. Rozporządzenie przewiduje również wysokie kary za naruszenia – nawet do 35 milionów euro lub 7% globalnego obrotu firmy. Wdrożenie AI Act odbywać się będzie etapowo – pierwsze przepisy obowiązują od lutego 2025 roku, kolejne wejdą w życie w sierpniu 2025 i 2026 roku. 

Wpływ AI Act na polskie prawo i obowiązki dla biznesu 

W kontekście budowy gigafabryki AI w Polsce nowe regulacje prawne mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia zgodności projektowanych rozwiązań z wymogami unijnymi. Trwają prace nad krajową ustawą o systemach sztucznej inteligencji, która ma umożliwić skuteczne wdrożenie AI Act na poziomie krajowym. Nowe przepisy mają być elastyczne, przejrzyste i przyjazne dla innowacji, a jednocześnie zapewniać bezpieczeństwo obywateli i ochronę ich praw. Wiceminister cyfryzacji Dariusz Standerski podkreśla, że celem jest stworzenie stabilnych i przewidywalnych rozwiązań prawnych, które pozwolą przyspieszyć wdrożenia AI w polskich firmach i instytucjach. 

Dla przedsiębiorców oznacza to konieczność dostosowania się do nowych wymogów prawnych, w tym obowiązku oceny ryzyka i prowadzenia dokumentacji technicznej dla systemów AI wysokiego ryzyka, tworzenia polityk wdrażania AI, regularnych audytów zgodności, aktualizacji technologii oraz zapewnienia odpowiednich kompetencji pracowników w zakresie AI. To wszystko sprawia, że wdrożenie AI w polskich przedsiębiorstwach będzie wymagało nie tylko inwestycji technologicznych, ale również budowy kompetencji prawnych i organizacyjnych. 

Przeczytaj więcej tutaj: https://lbplegal.com/co-powinna-zawierac-polityka-wykorzystywania-systemow-ai/

Gigafabryka AI a wyzwania prawne – własność intelektualna i odpowiedzialność 

Jednym z największych wyzwań związanych z rozwojem AI są kwestie ochrony własności intelektualnej oraz przejrzystości i odpowiedzialności za decyzje podejmowane przez systemy sztucznej inteligencji. W szczególności dotyczy to sektorów regulowanych, takich jak zdrowie, finanse czy administracja publiczna, gdzie błędy lub nieprzejrzyste działanie AI mogą prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych i społecznych. AI Act wprowadza obowiązek wyjaśniania decyzji podejmowanych przez systemy AI oraz zapewnienia, że użytkownicy mają możliwość odwołania się od decyzji podejmowanych przez algorytmy. To istotny krok w kierunku budowy zaufania do sztucznej inteligencji i zapewnienia jej etycznego wykorzystania. 

Warto również zwrócić uwagę na fakt, że obecnie przepisy AI Act są w Polsce „bezzębne”, ponieważ nie powołano jeszcze organu nadzoru, który byłby odpowiedzialny za egzekwowanie nowych regulacji. Trwają jednak prace nad utworzeniem Komisji Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji, która będzie nadzorować rynek, monitorować zgodność systemów AI z przepisami oraz nakładać kary za naruszenia. To ważny element budowy krajowego ekosystemu AI, który ma zapewnić bezpieczeństwo, transparentność i odpowiedzialność w rozwoju nowych technologii. 

Gigafabryka AI w strategii rozwoju cyfrowego Polski 

Budowa gigafabryki AI w Polsce wpisuje się również w szerszą strategię rozwoju sztucznej inteligencji, która zakłada koncentrację na sektorach o największym potencjale gospodarczym oraz realizację wielkich wyzwań społeczno-gospodarczych. Polska, mimo dynamicznego rozwoju AI na świecie, wciąż nadrabia zaległości w adaptacji tej technologii. Według raportu Polskiego Instytutu Ekonomicznego, konieczna jest analiza technologicznego stosu AI, identyfikacja sektorów o największym potencjale oraz budowa ekosystemu innowacji, który pozwoli na skuteczne wdrażanie nowych rozwiązań. Gigafabryka AI ma być impulsem do przyspieszenia innowacji, zwiększenia produktywności oraz budowania przewagi konkurencyjnej polskiej gospodarki. 

Współpraca z globalnymi liderami technologicznymi, takimi jak Google, oraz rozwój krajowych modeli językowych, to elementy strategii, które mają zapewnić Polsce miejsce w gronie liderów cyfrowej transformacji. Dzięki inwestycji w infrastrukturę AI, rozwój kompetencji cyfrowych oraz budowę otwartego ekosystemu innowacji, Polska ma szansę stać się centrum rozwoju sztucznej inteligencji w Europie Środkowo-Wschodniej. To z kolei przełoży się na wzrost liczby wdrożeń AI w sektorach strategicznych, rozwój nowych modeli biznesowych oraz zwiększenie atrakcyjności kraju dla inwestorów zagranicznych. 

Kompetencje cyfrowe i bezpieczeństwo – rola gigafabryki AI dla Polski 

Gigafabryka AI to także szansa na rozwój kompetencji cyfrowych wśród polskich pracowników i naukowców. Projekt zakłada ścisłą współpracę z uczelniami i instytucjami badawczymi, co pozwoli na kształcenie nowych kadr w zakresie sztucznej inteligencji, data science i inżynierii danych. Dzięki temu Polska zyska dostęp do wysoko wykwalifikowanych specjalistów, którzy będą mogli realizować innowacyjne projekty na skalę międzynarodową. W dłuższej perspektywie inwestycja w kompetencje cyfrowe przełoży się na wzrost innowacyjności gospodarki oraz zwiększenie konkurencyjności polskich firm na rynku globalnym. 

Nie można zapominać o roli gigafabryki AI w budowie suwerenności cyfrowej Polski i regionu. W dobie rosnących zagrożeń cybernetycznych oraz napięć geopolitycznych, posiadanie własnej, niezależnej infrastruktury AI staje się kluczowym elementem bezpieczeństwa narodowego. Gigafabryka AI pozwoli na rozwój i wdrażanie rozwiązań, które będą zgodne z europejskimi wartościami i standardami, a jednocześnie zapewnią ochronę danych osobowych, prywatności oraz praw obywateli. To szczególnie ważne w kontekście rosnącej roli AI w sektorach takich jak obrona, bezpieczeństwo, zdrowie czy administracja publiczna. 

Gigafabryka AI – decyzje, dyrektywy i przyszłość sztucznej inteligencji w Polsce 

Budowa gigafabryki sztucznej inteligencji w Polsce to inwestycja o strategicznym znaczeniu dla rozwoju gospodarki cyfrowej, innowacji i bezpieczeństwa kraju. Dzięki realizacji tego projektu Polska zyskuje szansę na zbudowanie własnej, suwerennej infrastruktury AI, rozwój kompetencji cyfrowych oraz wzmocnienie pozycji na arenie międzynarodowej. Kluczowe znaczenie mają tu nowe ramy prawne – AI Act, krajowe regulacje, decyzje rządu oraz współpraca międzynarodowa, które mają zapewnić bezpieczny, innowacyjny i etyczny rozwój sztucznej inteligencji. Gigafabryka AI to nie tylko technologia, ale również impuls do budowy nowoczesnego ekosystemu innowacji, który pozwoli Polsce i regionowi skutecznie konkurować na globalnym rynku cyfrowym. W najbliższych latach to właśnie decyzje dotyczące rozwoju infrastruktury AI, wdrażania nowych dyrektyw i budowy kompetencji cyfrowych będą decydować o przyszłości polskiej gospodarki i jej pozycji w Europie. 

Warto obserwować dalsze losy projektu Baltic AI GigaFactory, ponieważ jego realizacja może stać się przełomem nie tylko dla Polski, ale dla całej Europy Środkowo-Wschodniej. Wspólne działania państw regionu, wsparcie Komisji Europejskiej oraz zaangażowanie sektora prywatnego to czynniki, które mogą przesądzić o sukcesie tej inwestycji.  

The post Gigafabryka AI w Polsce – przełomowa inwestycja w sztuczną inteligencję first appeared on Kancelaria LBKP.

Gigafabryka AI w Polsce – przełomowa inwestycja w infrastrukturę sztucznej inteligencji 

Wniosek o budowę gigafabryki AI w Polsce wpisuje się w szerszą strategię Unii Europejskiej, która dostrzega konieczność budowania własnych, niezależnych zasobów obliczeniowych i kompetencji w zakresie sztucznej inteligencji. W ostatnich latach obserwujemy dynamiczny wzrost znaczenia AI w niemal wszystkich sektorach gospodarki – od przemysłu, przez zdrowie, edukację, energetykę, aż po administrację publiczną. Polska, jako kraj o dużym potencjale rozwojowym, ale również zmagający się z wyzwaniami w zakresie cyfryzacji, postanowiła wykorzystać ten moment, by stać się liderem regionu w dziedzinie AI. Gigafabryka AI ma być odpowiedzią na rosnące zapotrzebowanie na moc obliczeniową, dostęp do nowoczesnych modeli językowych oraz narzędzi analitycznych, które są niezbędne do prowadzenia innowacyjnych badań i wdrażania zaawansowanych rozwiązań cyfrowych. 

Projekt Baltic AI GigaFactory zakłada, że aż 65% środków na inwestycję pochodzić będzie z kapitału prywatnego, co podkreśla zaangażowanie sektora biznesowego w rozwój sztucznej inteligencji w Polsce. Pozostała część finansowania ma pochodzić z funduszy europejskich oraz krajowych programów wsparcia innowacji. Gigafabryka AI zostanie zlokalizowana w Polsce, w maksymalnie dwóch miejscach, które zapewnią optymalne warunki do prowadzenia zaawansowanych obliczeń, w tym dostęp do zielonej energii, niskie opóźnienia sieciowe oraz odpowiednią infrastrukturę teleinformatyczną. W perspektywie kilku lat planuje się rozbudowę mocy obliczeniowej do poziomu 30 000 procesorów graficznych (GPU), co pozwoli na trenowanie modeli AI o parametrach liczonych w bilionach. 

Rozwój modeli językowych i ekosystemu AI – Polska i region Europy Środkowo-Wschodniej 

Jednym z kluczowych celów gigafabryki AI jest wsparcie rozwoju własnych, regionalnych modeli językowych i narzędzi AI, które będą dostosowane do specyfiki językowej, kulturowej i gospodarczej Europy Środkowo-Wschodniej. Wśród flagowych projektów, które mają być rozwijane w ramach Baltic AI GigaFactory, znajdują się polskie modele językowe PLLuM i Bielik.AI oraz łotewski model Tilde. Dzięki temu Polska i kraje bałtyckie zyskają dostęp do narzędzi, które pozwolą na skuteczne konkurowanie z globalnymi gigantami technologicznymi, a jednocześnie zapewnią bezpieczeństwo i suwerenność cyfrową regionu. 

Warto podkreślić, że budowa gigafabryki AI w Polsce to nie tylko kwestia technologii, ale również impuls do rozwoju całego ekosystemu innowacji. Projekt zakłada ścisłą współpracę pomiędzy biznesem, nauką i administracją publiczną, co ma przełożyć się na wzrost liczby wdrożeń AI w sektorach strategicznych, takich jak zdrowie, energetyka, rolnictwo, przemysł czy administracja. Dzięki inwestycji w infrastrukturę AI Polska zyska szansę na przyciągnięcie nowych inwestycji zagranicznych, rozwój kompetencji cyfrowych oraz zwiększenie produktywności gospodarki. W dłuższej perspektywie gigafabryka AI ma stać się katalizatorem transformacji cyfrowej całego regionu, umożliwiając realizację ambitnych projektów badawczych i komercyjnych na skalę międzynarodową. 

Prawo i dyrektywy dotyczące AI – AI Act i nowe regulacje dla gigafabryki 

Nie bez znaczenia są również kwestie prawne, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju i wdrażaniu sztucznej inteligencji. W lipcu 2024 roku Unia Europejska przyjęła przełomowe rozporządzenie o sztucznej inteligencji – AI Act (rozporządzenie (UE) 2024/1689), które ustanawia pierwsze na świecie kompleksowe ramy prawne dla AI. Celem AI Act jest zapewnienie bezpieczeństwa, ochrony praw podstawowych oraz promowanie rozwoju godnej zaufania sztucznej inteligencji na terenie całej Unii. Rozporządzenie wprowadza czterostopniową klasyfikację ryzyka systemów AI, obejmującą systemy niedopuszczalnego ryzyka (które są zakazane), systemy wysokiego ryzyka (np. AI w wymiarze sprawiedliwości, medycynie, infrastrukturze krytycznej), systemy o ograniczonym ryzyku oraz systemy o minimalnym ryzyku. 

AI Act nakłada na dostawców, importerów, dystrybutorów i użytkowników systemów AI szereg nowych obowiązków, w tym konieczność prowadzenia audytów, dokumentacji technicznej, monitorowania zgodności oraz zapewnienia odpowiednich kompetencji pracowników (AI literacy). Szczególnie istotne są przepisy dotyczące systemów wysokiego ryzyka, które muszą spełniać rygorystyczne wymagania w zakresie bezpieczeństwa, przejrzystości i odpowiedzialności. Rozporządzenie przewiduje również wysokie kary za naruszenia – nawet do 35 milionów euro lub 7% globalnego obrotu firmy. Wdrożenie AI Act odbywać się będzie etapowo – pierwsze przepisy obowiązują od lutego 2025 roku, kolejne wejdą w życie w sierpniu 2025 i 2026 roku. 

Wpływ AI Act na polskie prawo i obowiązki dla biznesu 

W kontekście budowy gigafabryki AI w Polsce nowe regulacje prawne mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia zgodności projektowanych rozwiązań z wymogami unijnymi. Trwają prace nad krajową ustawą o systemach sztucznej inteligencji, która ma umożliwić skuteczne wdrożenie AI Act na poziomie krajowym. Nowe przepisy mają być elastyczne, przejrzyste i przyjazne dla innowacji, a jednocześnie zapewniać bezpieczeństwo obywateli i ochronę ich praw. Wiceminister cyfryzacji Dariusz Standerski podkreśla, że celem jest stworzenie stabilnych i przewidywalnych rozwiązań prawnych, które pozwolą przyspieszyć wdrożenia AI w polskich firmach i instytucjach. 

Dla przedsiębiorców oznacza to konieczność dostosowania się do nowych wymogów prawnych, w tym obowiązku oceny ryzyka i prowadzenia dokumentacji technicznej dla systemów AI wysokiego ryzyka, tworzenia polityk wdrażania AI, regularnych audytów zgodności, aktualizacji technologii oraz zapewnienia odpowiednich kompetencji pracowników w zakresie AI. To wszystko sprawia, że wdrożenie AI w polskich przedsiębiorstwach będzie wymagało nie tylko inwestycji technologicznych, ale również budowy kompetencji prawnych i organizacyjnych. 

Przeczytaj więcej tutaj: https://lbplegal.com/co-powinna-zawierac-polityka-wykorzystywania-systemow-ai/

Gigafabryka AI a wyzwania prawne – własność intelektualna i odpowiedzialność 

Jednym z największych wyzwań związanych z rozwojem AI są kwestie ochrony własności intelektualnej oraz przejrzystości i odpowiedzialności za decyzje podejmowane przez systemy sztucznej inteligencji. W szczególności dotyczy to sektorów regulowanych, takich jak zdrowie, finanse czy administracja publiczna, gdzie błędy lub nieprzejrzyste działanie AI mogą prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych i społecznych. AI Act wprowadza obowiązek wyjaśniania decyzji podejmowanych przez systemy AI oraz zapewnienia, że użytkownicy mają możliwość odwołania się od decyzji podejmowanych przez algorytmy. To istotny krok w kierunku budowy zaufania do sztucznej inteligencji i zapewnienia jej etycznego wykorzystania. 

Warto również zwrócić uwagę na fakt, że obecnie przepisy AI Act są w Polsce „bezzębne”, ponieważ nie powołano jeszcze organu nadzoru, który byłby odpowiedzialny za egzekwowanie nowych regulacji. Trwają jednak prace nad utworzeniem Komisji Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji, która będzie nadzorować rynek, monitorować zgodność systemów AI z przepisami oraz nakładać kary za naruszenia. To ważny element budowy krajowego ekosystemu AI, który ma zapewnić bezpieczeństwo, transparentność i odpowiedzialność w rozwoju nowych technologii. 

Gigafabryka AI w strategii rozwoju cyfrowego Polski 

Budowa gigafabryki AI w Polsce wpisuje się również w szerszą strategię rozwoju sztucznej inteligencji, która zakłada koncentrację na sektorach o największym potencjale gospodarczym oraz realizację wielkich wyzwań społeczno-gospodarczych. Polska, mimo dynamicznego rozwoju AI na świecie, wciąż nadrabia zaległości w adaptacji tej technologii. Według raportu Polskiego Instytutu Ekonomicznego, konieczna jest analiza technologicznego stosu AI, identyfikacja sektorów o największym potencjale oraz budowa ekosystemu innowacji, który pozwoli na skuteczne wdrażanie nowych rozwiązań. Gigafabryka AI ma być impulsem do przyspieszenia innowacji, zwiększenia produktywności oraz budowania przewagi konkurencyjnej polskiej gospodarki. 

Współpraca z globalnymi liderami technologicznymi, takimi jak Google, oraz rozwój krajowych modeli językowych, to elementy strategii, które mają zapewnić Polsce miejsce w gronie liderów cyfrowej transformacji. Dzięki inwestycji w infrastrukturę AI, rozwój kompetencji cyfrowych oraz budowę otwartego ekosystemu innowacji, Polska ma szansę stać się centrum rozwoju sztucznej inteligencji w Europie Środkowo-Wschodniej. To z kolei przełoży się na wzrost liczby wdrożeń AI w sektorach strategicznych, rozwój nowych modeli biznesowych oraz zwiększenie atrakcyjności kraju dla inwestorów zagranicznych. 

Kompetencje cyfrowe i bezpieczeństwo – rola gigafabryki AI dla Polski 

Gigafabryka AI to także szansa na rozwój kompetencji cyfrowych wśród polskich pracowników i naukowców. Projekt zakłada ścisłą współpracę z uczelniami i instytucjami badawczymi, co pozwoli na kształcenie nowych kadr w zakresie sztucznej inteligencji, data science i inżynierii danych. Dzięki temu Polska zyska dostęp do wysoko wykwalifikowanych specjalistów, którzy będą mogli realizować innowacyjne projekty na skalę międzynarodową. W dłuższej perspektywie inwestycja w kompetencje cyfrowe przełoży się na wzrost innowacyjności gospodarki oraz zwiększenie konkurencyjności polskich firm na rynku globalnym. 

Nie można zapominać o roli gigafabryki AI w budowie suwerenności cyfrowej Polski i regionu. W dobie rosnących zagrożeń cybernetycznych oraz napięć geopolitycznych, posiadanie własnej, niezależnej infrastruktury AI staje się kluczowym elementem bezpieczeństwa narodowego. Gigafabryka AI pozwoli na rozwój i wdrażanie rozwiązań, które będą zgodne z europejskimi wartościami i standardami, a jednocześnie zapewnią ochronę danych osobowych, prywatności oraz praw obywateli. To szczególnie ważne w kontekście rosnącej roli AI w sektorach takich jak obrona, bezpieczeństwo, zdrowie czy administracja publiczna. 

Gigafabryka AI – decyzje, dyrektywy i przyszłość sztucznej inteligencji w Polsce 

Budowa gigafabryki sztucznej inteligencji w Polsce to inwestycja o strategicznym znaczeniu dla rozwoju gospodarki cyfrowej, innowacji i bezpieczeństwa kraju. Dzięki realizacji tego projektu Polska zyskuje szansę na zbudowanie własnej, suwerennej infrastruktury AI, rozwój kompetencji cyfrowych oraz wzmocnienie pozycji na arenie międzynarodowej. Kluczowe znaczenie mają tu nowe ramy prawne – AI Act, krajowe regulacje, decyzje rządu oraz współpraca międzynarodowa, które mają zapewnić bezpieczny, innowacyjny i etyczny rozwój sztucznej inteligencji. Gigafabryka AI to nie tylko technologia, ale również impuls do budowy nowoczesnego ekosystemu innowacji, który pozwoli Polsce i regionowi skutecznie konkurować na globalnym rynku cyfrowym. W najbliższych latach to właśnie decyzje dotyczące rozwoju infrastruktury AI, wdrażania nowych dyrektyw i budowy kompetencji cyfrowych będą decydować o przyszłości polskiej gospodarki i jej pozycji w Europie. 

Warto obserwować dalsze losy projektu Baltic AI GigaFactory, ponieważ jego realizacja może stać się przełomem nie tylko dla Polski, ale dla całej Europy Środkowo-Wschodniej. Wspólne działania państw regionu, wsparcie Komisji Europejskiej oraz zaangażowanie sektora prywatnego to czynniki, które mogą przesądzić o sukcesie tej inwestycji.  

The post Gigafabryka AI w Polsce – przełomowa inwestycja w sztuczną inteligencję first appeared on Kancelaria LBKP.

Najważniejsze zmiany w regulaminie CapCut 

„By using the Services, you acknowledge and agree that CapCut does not make any promises or warranties regarding the legality or appropriateness of any content inputted or generated by you based on your inputs. You shall be solely responsible for content uploaded to or made by using CapCut, and such content is not and will not be endorsed, sponsored or approved by CapCut”. 

“All User Content will be considered non-confidential. You must not upload or make available any User Content on or through the Services or make available to us any User Content that you consider to be confidential or proprietary to any other person. When you upload or make available User Content through the Services, you agree, represent and warrant that you own such User Content, or you have received all necessary permissions (including any necessary licenses), clearances from, or are authorised by, the owner of any part of the content to submit such User Content to the Services, and/or to otherwise make any use of such User Content on or through the Services”. 

“Except as expressly provided otherwise in these Terms, you or the owner of your User Content still own the copyright and any other intellectual property rights in User Content submitted to us, but by submitting User Content via the Services, you acknowledge and agree that you allow us to upload such content to our server and hereby grant us and our affiliates, agents, services providers, partners and other connected third parties an unconditional, irrevocable, non-exclusive, royalty-free, fully transferable (including sub-licensable), perpetual, worldwide license to use, modify, adapt, reproduce, make derivative works of, display, publish, transmit, distribute and/or store your User Content for providing the Services for you”. 

You further grant us and our affiliates, agents, services providers, partners and other connected third parties a royalty-free fully transferable (including sub-licensable), worldwide license to use your username, image and likeness to identify you as the source of any of your User Content, including for use in sponsored content”. 

Źródło: https://www.capcut.com/clause/terms-of-service 

12 czerwca 2025 roku CapCut zaktualizował swoje Warunki Świadczenia Usług (Terms of Service). Najistotniejsze zmiany dotyczą zakresu licencji, jakiej użytkownicy udzielają platformie na korzystanie z tworzonych w aplikacji materiałów. Nowe zapisy regulaminowe są bardzo szerokie i obejmują m.in.: 

• Nieodwołalną, ogólnoświatową, wieczystą, sublicencjonowalną, przenoszalną i bezpłatną licencję na użytkowanie, modyfikacje, dostosowywanie, powielanie, tworzenie dzieł zależnych oraz dystrybucję i przechowywanie materiałów użytkownika. 
• Wykorzystanie treści w celach marketingowych, reklamowych i komercyjnych – bez konieczności informowania czy wynagradzania twórcy. 
• Prawo do użycia imienia, nazwiska, wizerunku, głosu i pseudonimu użytkownika w materiałach promocyjnych lub sponsorowanych. 
• Licencja pozostaje w mocy nawet po usunięciu konta lub materiału przez użytkownika. 
• CapCut może w dowolnym momencie usunąć lub zablokować dowolne treści użytkownika wg. własnego uznania. 
• W praktyce oznacza to, że każdy materiał przesłany do aplikacji (film, zdjęcie, dźwięk) może być wykorzystywany przez CapCut oraz jej partnerów w dowolnych celach – nawet po zakończeniu współpracy z użytkownikiem. 

Kwestie prawne – co oznaczają nowe zapisy regulaminowe? 

Nowe zapisy w regulaminie CapCut budzą poważne wątpliwości natury prawnej, zwłaszcza w kontekście praw autorskich, ochrony danych osobowych oraz odpowiedzialności użytkowników. 

Prawa autorskie a licencja udzielana CapCut 

Zgodnie z samą treścią regulaminu, twórca zachowuje autorskie prawa majątkowe do swoich utworów. Udostępniając materiał w aplikacji CapCut, użytkownik udziela jednak bardzo szerokiej licencji. Oznacza to, że CapCut może dowolnie korzystać z materiałów, ale nie staje się ich pełnym właścicielem. Jednakże, zakres licencji jest na tyle szeroki, że praktycznie uniemożliwia twórcy kontrolę nad sposobem wykorzystania swoich treści przez platformę. Co więcej, licencja ta jest nieodwołalna i wieczysta, co oznacza, że nawet po usunięciu materiału lub konta CapCut może nadal korzystać z przesłanych treści.  

Odpowiedzialność użytkownika za naruszenia praw autorskich 

W regulaminie CapCut wyraźnie zaznaczono, że odpowiedzialność za naruszenie praw autorskich (np. użycie muzyki bez licencji) spoczywa na użytkowniku, a nie na platformie. Oznacza to, że twórca ponosi pełną odpowiedzialność prawną i finansową za ewentualne naruszenia praw osób trzecich. To samo w sobie nie jest kontrowersyjne, ale już w połączeniu z szeroką licencją i brakiem kontroli nad wykorzystaniem treści przez CapCut może być niebezpieczne dla twórcy.

Ochrona danych osobowych i wizerunku 

Nowe zapisy regulaminowe pozwalają CapCut na wykorzystanie nie tylko treści, ale także wizerunku, głosu oraz danych identyfikacyjnych użytkownika w materiałach promocyjnych. Może to budzić wątpliwości co do zgodności z przepisami RODO, zwłaszcza jeśli użytkownik nie został poinformowany w sposób jasny i przejrzysty o zakresie przetwarzania swoich danych. 

Alternatywy dla CapCut – PixVerse i inne narzędzia do edycji wideo 

W odpowiedzi na kontrowersje wokół CapCut, wielu twórców zaczęło rozglądać się za alternatywami. Jedną z nich jest PixVerse – platforma do generowania filmów wideo z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. 

Polityka licencyjna i regulamin PixVerse 

PixVerse, w przeciwieństwie do CapCut, nie zawiera w regulaminie tak szerokiej licencji na wykorzystanie treści użytkowników. Platforma korzysta z materiałów wyłącznie w celu świadczenia usług oraz rozwoju aplikacji. Użytkownicy zachowują większą kontrolę nad swoimi treściami i mają prawo do ich usunięcia. 

Warto jednak pamiętać, że każda platforma online zbiera i przetwarza dane użytkowników, a regulaminy mogą być zmieniane w dowolnym momencie. Dlatego przed wyborem narzędzia do edycji wideo warto dokładnie zapoznać się z jego polityką prywatności i warunkami korzystania. 

Podsumowanie i rekomendacje dla twórców 

Zmiany w regulaminie CapCut z czerwca 2025 roku pokazują, jak ważne jest uważne czytanie warunków korzystania z aplikacji do edycji wideo. Szeroka licencja przyznawana platformie może prowadzić do utraty kontroli nad własnym dorobkiem oraz naruszenia prywatności użytkowników. 

Rekomendacje dla twórców: 

• Czytaj uważnie regulaminy i polityki prywatności  
• Rozważ korzystanie z edytorów offline  
• Monitoruj zmiany regulaminów  
• Zwracaj uwagę na odpowiedzialność za naruszenia praw autorskich. 

Perspektywa prawna i przyszłość praw twórców w aplikacjach do edycji wideo 

Kwestie licencyjne w aplikacjach do edycji wideo są przedmiotem ożywionej debaty społecznej. Z jednej strony, platformy muszą zapewnić sobie odpowiednie uprawnienia do przetwarzania i przechowywania treści użytkowników, aby móc świadczyć swoje usługi. Z drugiej strony, zbyt szerokie licencje mogą prowadzić do ograniczenia kontroli twórców nad własnym dorobkiem i potencjalnych nadużyć. 

W przyszłości można spodziewać się dalszego rozwoju regulacji dotyczących praw autorskich i prywatności w cyfrowym świecie. Twórcy powinni być świadomi swoich praw i odpowiedzialności, a także aktywnie uczestniczyć w debacie na temat kształtowania polityk platform, z których korzystają. 

Jak chronić swoje prawa jako twórca? 

Wybór odpowiedniej aplikacji do edycji wideo zależy od indywidualnych potrzeb i priorytetów twórcy. Jeśli zależy Ci na pełnej kontroli nad swoimi materiałami i prywatności, warto rozważyć korzystanie z narzędzi offline lub platform o bardziej restrykcyjnych politykach licencyjnych. Jeśli natomiast zależy Ci na wygodzie i szybkim udostępnianiu treści w mediach społecznościowych, możesz korzystać z aplikacji takich jak CapCut czy PixVerse, ale zawsze warto być świadomym warunków korzystania i potencjalnych zagrożeń. 

W epoce cyfrowej własność intelektualna i prawo do wizerunku są kluczowe dla każdego twórcy. Dlatego warto być uważnym użytkownikiem i aktywnie dbać o swoje prawa w świecie cyfrowym.  

The post CapCut a kwestie licencyjne i prawne – co musisz wiedzieć jako twórca first appeared on Kancelaria LBKP.